نفسی ترک دغا کن چه بود مکر و دغایی

سحرالعین چه باشد که جهان خشک نماید

بر عام و بر عارف چو گلستان رضایی

هله این ناز رها کن نفسی روی به ما کن

هله خاموش که تا او لب شیرین بگشاید

بکند هر دو جهان را خضر وقت سقایی