تو خمش کن که خداوند سخن بخش بگوید

به چراگاه ستوران چو یکی چند چریدی

تو همه طمع بر آن نه که در او نیست امیدت

که ز نومیدی اول تو بدین سوی رسیدی

که همو ساخت در قفل و همو کرد کلیدی