تو بر این شمع چه گردی چو از آن شهد بخوردی

که همه گفت و شنودت نه ز مهر است و ز یاری

مثل نفس خزان است که در او باغ نهان است

ز درون باغ بخندد چو رسد جان بهاری

تو چو پروانه چه سوزی که ز نوری نه ز ناری