هله خاموش مپرسش که کسی قرص قمر را

به دو صد دام درآید چو تواش دانه دامی

ز رخ یوسف خوبان همه زندان چو گلستان

چو چنین باشد زندان تو چرا در غم وامی

بنپرسد که چه نامی و کیی وز چه مقامی