همه بی خدمت و رشوت رسد از لطف تو خلعت

ز تو پرماه شود چرخ چو بر چرخ برآیی

کی بود چرخ و ثریا که بشاید قدمت را

و اگر نیز بشاید ز تو یابند سزایی

نه عدم بود من و ما که بدادی من و مایی

ز من و ماست که جانی بگشاده ست دکانی

و اگر نه به چه بازو کشد او قوس خدایی