دو هزار بار هر دم تو بخوانی این غزل را

که خدا تو را نگوید که خموش لن ترانی

خمش ای دل و چه چاره سر خم اگر بگیری

دل خنب برشکافد چو بجوشد این معانی

اگر آن سوی حقایق سیران او بدانی