دو هزار خنب باده نرسد به جرعه تو

ز گزاف ریز باده که تو شاه ساقیانی

تو نه ای ز جنس خلقان تو ز خلق آسمانی

ز کجا شراب خاکی ز کجا شراب جانی

می و نقل این جهانی چو جهان وفا ندارد

می و ساغر خدایی چو خداست جاودانی