پر و بال بخش جان را که بسی شکسته پر شد

جز صورتی که داری تو به خاکیان چه مانی

بزن آتشی که داری به جهان بی قراری

بشکاف ز آتش خود دل قبه دخانی

پر و بال جان شکستی پی حکمتی که دانی

سخنم به هوشیاری نمکی ندارد ای جان

قدحی دو موهبت کن چو ز من سخن ستانی