تو به گوش می چه باشی که تویی می عطایی

همه را دکان شکسته ره خواب و خور ببسته

به امید آن نشسته که ز گوشه ای درآیی

به امید کس چه باشی که تویی امید عالم

به درون توست یوسف چه روی به مصر هرزه

تو درآ درون پرده بنگر چه خوش لقایی

به درون توست مطرب چه دهی کمر به مطرب