تو هنوز ناپدیدی ز جمال خود چه دیدی

که تو از شریف اصلی که تو از بلند جایی

تو به روح بی زوالی ز درونه باجمالی

تو از آن ذوالجلالی تو ز پرتو خدایی

سحری چو آفتابی ز درون خود برآیی

تو چنین نهان دریغی که مهی به زیر میغی

بدران تو میغ تن را که مهی و خوش لقایی