چه خوش است زر خالص چو به آتش اندرآید

اگر این غلاف بشکست تو شکسته دل چرایی

تو چو باز پای بسته تن تو چو کنده بر پا

تو به چنگ خویش باید که گره ز پا گشایی

چو کند درون آتش هنر و گهرنمایی

مگریز ای برادر تو ز شعله های آذر

ز برای امتحان را چه شود اگر درآیی