تو بپر به قاف قربت که شریفتر همایی

به خدا تو را نسوزد رخ تو چو زر فروزد

که خلیل زاده ای تو ز قدیم آشنایی

تو ز خاک سر برآور که درخت سربلندی

ز غلاف خود برون آ که تو تیغ آبداری

ز کمین کان برون آ که تو نقد بس روایی

شکری شکرفشان کن که تو قند نوشقندی