بفرست سوی بینش همه نطق را و تن را

چو ز خویش طاق گشتی ز چه بسته طرنبی

تو بدان خدای بنگر که صد اعتقاد بخشد

ز چه سنی است مروی ز چه رافضی است قنبی

که تو را یکی نظر به که همیشه می غرنبی