وگر آسمان و اختر دهدت نشان جانان

به چه ماند این زبانه به فسانه زبانی

گل و خار و باغ اگر چه اثری است ز آسمان ها

به چه ماند این حشیشی به جمال آسمانی

به چه ماند این دو فانی به جلالت معانی

بفروز آتشی را که در او نشان بسوزد

به نشان رسی تو آن دم که تو بی نشان بمانی