صنما چنان فتادم که به حشر هم نخیزم

بت من به طعنه گوید چه میان ره فتادی

صنما چرا نیفتم ز چنان میی که دادی

چو چنان قدح گرفتی سر مشک را گشادی

شده ام خراب لیکن قدری وقوف دارم

که سرم تو برگرفتی به کنار خود نهادی