همه مریمند گویی به دم فرشته حامل

که ز بعد عسر یسری بگشاد فضل باری

همه شاخه هاش رقصان همه گوشه هاش خندان

چو دو دست نوعروسان همه دستشان نگاری

همه حوریند زاده ز میان خاک تاری

چو بهشت جمله خوبان شب و روز پای کوبان

سر و آستین فشانان ز نشاط بی قراری