تو به جان چه می نمایی تو چنین شکر چرایی

چه جمال جان فزایی که میان جان مایی

چو بدان تو راه یابی چو هزار مه بتابی

تو چه آتش و چه آبی تو چنین شکر چرایی

غم عشق تو پیاده شده قلعه ها گشاده