تا ز جا رفت دل و رفت به جایی عجبی

این چه سحر است که خلق از نظرش محرومند

یا چه ابر است بر آن ماه لقایی عجبی

از کجا تافت چنان ماه در این قالب تن

چون دل از خانه وهم حدثان بیرون شد

ز یکی دانه در دید سرایی عجبی

می نمود از در و دیوار سرا در تابش