شمس تبریز نه شمعی است که غایب گردد

نه که در سایه و در دولت این مولایی

بیم از آن می کندت تا برود بیم از تو

یار از آن می گزدت تا همه شکر خایی

شب چو شد روز چرا منتظر فردایی