همچو آب حیوان ساکنی و مستتری

مردم چشم که مردم به تو مردم بیند

نظرت نیست به دل گر چه که صاحب نظری

در درون ظلمات سیهی چشمان

خانه در دیده گرفتی و تو را یار نشد

آنک از چشمه او جوش کند دیده وری

گر شکر را خبری بودی از لذت عشق