جگر باجگران آب ظفر از تو خورند

ترس از آن چشم که در گوش شکر ریخت کری

شیر گردون که همه شیردلان از تو برند

جگر و صف شکنی حمیت و استیزه گری

به کمینگاه دل اهل دلان بی جگری

شیر ز آتش برمد سخت و دل آتشکده ای است

جان پروانه بود بر شرر شمع جری