بس کن از شمس مبر نه به غروب و نه شروق

پیش هر کوزه شکن چند کنی کاسه گری

زین سر کوه چو سیلاب سوی دریا رو

که از این کوه نیاید تن کس را کمری

که از او گه چو هلالی و گهی چون قمری