شمس تبریز خیالت سوی من کژ نگریست

که نشاید که خسان را به یکی خس بخری

حیله می کرد دلم تا ز غمش سر ببرد

گفتم ای ابله اگر سر ببری سر نبری

رفتم از دست و بگفتم که چه شیرین نظری