ننگری هیچ غنی را و یکی عوری را

قادری که شکنی شیر و تهمتن گیری

ای سلیمان که به فرمانت بود دیو و پری

بی گنه مور چرا بر سر خرمن گیری

خوش گریبان کشی و گوشه دامن گیری

هین مترس ای دل از آن جور که مومن آن جاست

ای دل ار عاقلی آرام به مومن گیری