دم فروکش هله ای ناطق ظنی و خمش

سقف صبری تو که از بار گران می لرزی

چون که قاف یقین راسخ و بی لرزه بود

در گمانی تو مگر که چو کمان می لرزی

کز دم فال زنان همچو زنان می لرزی