خوش بود گنج که درتابد در ویرانی

وقت آن شد که دل رفته به ما بازآری

عقل ها را چو کبوتربچگان پرانی

نکته می گویی در حلقه مستان خراب

می جوشیده بر این سوختگان گردان کن

پیش خامان بنه آن قلیه و آن بورانی

چه شدم من تو بگو هم که چه دانم شده ای