گرگ ترسد نه من ار تو به شبان ترسانی

من که چون دیگ بر آتش ز تبش خشک لبم

گوش آنم کم از آن چرب زبان ترسانی

گرگ هجران پی من کرد و مرا ننگ آورد

باده ای گر تو ز تلخی ویم بیم دهی

ساده ای گر مگسان را تو بخوان ترسانی

پاکبازند و مقامر که در این جا جمعند