چون سوی دام روم دست به مضراب کنی

گه ببخشی ثمر و زرع مرا خشک کنی

گه به بارانش همی سخره سیلاب کنی

چون ز دام تو گریزم تو به تیرم دوزی

باادب باشم گویی که برو مست نه ای

بی ادب گردم تو قصه آداب کنی

گر بباری تو چو باران کرم بر بامم