هر دو چشمم ز نم و قطره چو میزاب کنی

باادب باشم گویی که برو مست نه ای

بی ادب گردم تو قصه آداب کنی

گر بباری تو چو باران کرم بر بامم

گه عزلت تو بگویی که چو رهبان گشتی

گه صحبت تو مرا دشمن اصحاب کنی

گر قصب وار نپیچم دل خود در غم تو