بهر بردن بدو از هیبت مردن بمدو

بجوی زر بنه ارزی چو همان حب جوی

پیک لابد بدود کیک چو او هم بدود

پس کمال تو در آن نیست که یاوه بدوی

بهر کعبه بدو ای جان نه ز خوف بدوی

باش شب ها بر من تا به سحر تا که شبی

مه برآید برهی از ره و همراه غوی