مه ز آغاز چو خورشید بسی تیغ کشد

مه برآید برهی از ره و همراه غوی

همه کس بیند رخساره مه را از دور

خنک آن کس که برد از بغل مه گروی

که ببرم سر تو گر تو از این جا نروی

چون ببیند که سر خویش نمی گیرد او

گوید او را که حریفی و ظریفی و روی