پدر و مادر و خویش تو به منهاج سوی

چون ببیند که سر خویش نمی گیرد او

گوید او را که حریفی و ظریفی و روی

من توام ور تو نیم یار شب و روز توام

چه شود گر من و تو بی من و تو جمع شویم

فرد باشیم و یکی کوری چشم ثنوی