نو فسونی است مرا سخت عجب پیشتر آ

پیش رو دار مرا چونک جهان آرایی

نی غلط گفتم سرمست بدم زفت زدم

کی بود آینه را با رخ تو گنجایی

تا به گوش تو فروخوانم ای بینایی