چو منی تو خود خود را کی بگوید چو منی

ای که تو چشمه حیوان و بهار چمنی

من شبم تو مه بدری مگریز از شب خویش

مه کی باشد که تو خورشید دو صد انجمی

پاسبان در تو ماه برین بام فلک