غمی گشت رستم به آواز گفت

خود و ویژگان باز گردد به راه

ببیند ز من هرچ اندر خورست

گر او را چنین داوری در سرست

که گردون سر من بیارد نهفت

اگر طوس جنگی تر از رستم است

چنان دان که رستم ز گیتی کم است