کی بود کز دل خورشید به بیرون آیی

هر کی او عاشق جسم است ز جان محروم است

تلخ آید شکر اندر دهن صفرایی

ای که خورشید تو را سجده کند هر شامی

آفتابی که ز هر ذره طلوعی داری

کوه ها را جهت ذره شدن می سایی

چه لطیفی و ز آغاز چنان جباری