همچو آب از سنگ خارا ساعتی

روز کن شب را به یک دم همچو صبح

بی درنگ و بی مدارا ساعتی

تا ز سینه برزند آن آفتاب

تا ز دارالملک دل برهم زند

ملک نوشروان و دارا ساعتی