جان بسوز و سرمه کن خاکسترش

در تک دریا ز دریا دوریی

گفتم ای عقلم کجایی عقل گفت

چون شدم می چون کنم انگوریی

تا نماند در دو عالم کوریی

تا کند جان های بی جان در سماع

گرد آن شهد ازل زنبوریی