عاقلان را ز چه دیوانه کنی

تو چرا چست چو قرص قمری

تو چرا بی بنه چون دریایی

تو چرا روشن و خوش چون گهری

ای همه پیشه تو فتنه گری

ساکنان را ز چه در رقص آری

ز آدمی و ملک و دیو و پری