سغراق آسمانت چون کرد آن چنانت

که مه بود به بالا سایه بود به پستی

همچون گدای هر در بر هر دری مزن سر

حلقه در فلک زن زیرا درازدستی

بیگانه شو ز عالم کز خویش هم برستی

می گویمت که چونی هرگز کسی بگوید

با جان بی چگونه چونی چگونه استی