بپرداخت ایوان و بنشاند پیش

دو تن را ز لشکر ز کندآوران

چو بهرام و چون زنگه شاوران

بران رازشان خواند نزدیک خویش

که رازش به هم بود با هر دو تن

ازان پس که رستم شد از انجمن

بدیشان چنین گفت کز بخت بد