ای ابر چون نگریی کز یار خود بریدی

ای فضل خوش چو جانی وز دیده ها نهانی

اندر اثر پدیدی در ذات ناپدیدی

ای گل چرا نخندی کز هجر بازرستی

ای گل چمن بیارا می خند آشکارا

زیرا سه ماه پنهان در خار می دویدی

ای باغ خوش بپرور این نورسیدگان را