شادند ای بنفشه از غم چرا خمیدی

ای باد شاخه ها را در رقص اندرآور

بر یاد آن که روزی بر وصل می وزیدی

بنگر بدین درختان چون جمع نیکبختان

سوسن به غنچه گوید هر چند بسته چشمی

چشمت گشاده گردد کز بخت در مزیدی