گر من غزل نخوانم بشکافد او دهانم

اینک رسن برون آ تا در زمین نتاسی

ای نفس مطمئنه اندر صفات حق رو

اینک قبای اطلس تا کی در این پلاسی

گوید طرب بیفزا آخر حریف کاسی

از بانگ طاس ماه بگرفته می گشاید

ماهت منم گرفته بانگی زن ار تو طاسی