این نعل بازگونه هموار می کشانی

موسی عصا بگیرد تا یار خویش سازد

ماری کنی عصا را چون مار می کشانی

چون مار را بگیرد یابد عصای خود را

آن کو در آتش افتد راهش دهی به آبی

و آن کو در آب آید در نار می کشانی

ای دل چه خوش ز پرده سرمست و باده خورده