ما را مده به غیری تا سوی خود کشاند

و آن کو در آب آید در نار می کشانی

ای دل چه خوش ز پرده سرمست و باده خورده

سر را برهنه کرده دستار می کشانی

ما را تو کش ازیرا شهوار می کشانی

تا یار زنده باشد کوهی کنی تو سدش

چون در غمش بکشتی در غار می کشانی