تا یار زنده باشد کوهی کنی تو سدش

سر را برهنه کرده دستار می کشانی

ما را مده به غیری تا سوی خود کشاند

ما را تو کش ازیرا شهوار می کشانی

چون در غمش بکشتی در غار می کشانی

خاموش و درکش این سر خوش خامشانه می خور

زیرا که چون خموشی اسرار می کشانی