سرمه چو سوده گردد جز مایه نظر نی

ما خود فنای عشقش ما خاک پای عشقش

عشقیم توی بر تو عشقیم کل دگر نی

خود را چو درنوردیم ما جمله عشق گردیم

هر جسم کو عرض شد جان و دل غرض شد

بگداز کز مرض ها ز افسردگی بتر نی

از حرص آن گدازش وز عشق آن نوازش