تا آدمی نمیرد جان ملک نگیرد

در سینه درگشاید گوید ز لطف چونی

آن نافه های آهو و آن زلف یار خوش خو

آن را تو در کمی جو کان نیست در فزونی

جز کشته کی پذیرد عشق نگار خونی

عشقش بگفته با تو یا ما رویم یا تو

ساکن مباش تا تو در جنبش و سکونی