غم چون تو را فشارد تا از خودت برآرد

ساکن مباش تا تو در جنبش و سکونی

بر دل چو زخم راند دل سر جان بداند

آنگه نه عیب ماند در نفس و نی حرونی

پس بر تو نور بارد از چرخ آبگونی

در عین درد بنشین هر لحظه دوست می بین

آخر چرا تو مسکین اندر پی فسونی